Abdurauf Fitrat korpusi

Yotsam tushumda, uygʻonsam yonimda, koʻz yumsam miyamda, koʻz ochsam qarshumda mungli bir xayol kelib turadur! Bu bir xotun xayoli...
Bir xotunki, egnida ipakli, lekin yirtiq va eski bir koʻylakdan boshqa bir kiyim yoʻq.
Bosh-ayogʻlari yalangʻoch, tirsaklarigacha qop-qora loyqadan botgʻan, baqirurgʻa tovushi, qutilurga kuchi qolmagʻan!..
Qarayman: kimsasizlik yukindan origʻlangan tanda zolimona urulgʻan qamchilarning yarasi bor.
Koʻraman: johilona qilingʻan emlardan nosulgʻa qaytgʻan yaralarindan qonlar oqib turadur!..
Ey mungli xotun, sen kimsan?
Ey gʻamli ona, nechuk mundan ayrilmaysan?
Yonimda, koʻzimda, miyamda, yuragimda nima axtarasan, nechuk ketmaysan?
Qaygʻu tutunlari ichra yogʻdusiz qolgʻan koʻzlaring, u yosh yomgʻurlarin nechun toʻkadir?
Zulm zanjirlari bilan bogʻlangan qoʻllaring nechun har yonga uzatiladir, nima tilaysan?..
Ox... Bildim... bildim... Angladim!
Sen mening Vatanimsan, Vatanimning mungli xayolisan.
Ey muqaddas Turonimning xayoli, ketmay tur, ayrilma.
Yonimda, koʻzlarimda, yuragimda, vijdonimda qol, ketma.
Turonim, sendan ayrilmoq mening uchun oʻlimim.
Sening uchun oʻlmoq – mening tirikligimdir.
Panohim, sajdagohim, umidim!
Yovlaring seni shu kungami soldilar?.
Tilagim, istagim, saodatim!
Bolalaring seni shu holdami qoʻydilar?
Suyunchim, ovunchogim, oʻchogʻim!
Zolimlar seni kimsasizmi, koʻrdilar?
Yoʻq, sen kimsasiz emassan.
Mana men, butun borligʻim bilan senga koʻmak qilurgʻa hozir.
Mana men chin koʻngil bilan sening yoʻlingda oʻlurgʻa rozi.
Qof togʻlari yoʻlimda tushsa, Tamugʻ olovlari qarshumdan chiqsa, Yana sen sari ketarman.
Ustimga insonlar emas, shaytonlar qoʻshini kelsa, Oyogʻimga zanjirlar emas, jahannam ilonlari sorilsa, yana sen sari ketarman.
Dunyoning butun balolari boshimgʻa toʻkulsa, Zulm choʻlining temir tikonlari koʻzlarimga kirsa, yana seni qutqararman.
Men sening uchun tirildim, Sening uchun yasharman, Sening uchun oʻlurman.
Ey turklikning muqaddas oʻchogʻi! oʻlim sening oʻlimingni istaganlarga, Nafrat seni koʻmgani kelganlarga!