Abdurauf Fitrat korpusi

Kech boʻldi, tinib bitdi tovushlar,
soʻndi butun uylarda chirogʻlar,
tebranmadi yer uzra oyoqlar,
zulmat yana har yon oqa qoldi.
Tolpinmadi, sayrashmadi qushlar,
jimjitkina inga kirdi,
boshini soldi keyinga,
soʻlgʻun qanoti ostiga oldi.
Uchmoq, yashamoq qaygʻulariga
“chiq” deb oʻzini uyqugʻa soldi,
har dardi yoʻqoldi.
Koʻklar sari chaqqon koʻtarilgan togʻ gavdali uylar,
qoʻnuqlar,
saroylar
ayrildi butun dabdabasindan,
bir qop-qora haykal tusin oldi.
Kunduz sakiz-oʻn yoqqa yugurgan,
chopgan,
yiqilishgʻan,
yana turgʻan,
oʻng, sul upi tenkan, buni...
inson-da yotib uyqugʻa toldi!
Soʻlgʻun, qora, turgʻun dema,
Koʻrdim mungli kechaning mungli chogʻinda,
koʻb mungli uyimning qirogʻinda yolgʻuz iki narsa yondosh-da:
biri sham’im, biri...
koʻnglim!
Boshqa hama tinch, jim,
uchlab uzonishda.
Shunday kechalarni sevaman men,
bunda yugurish yoʻq, surgʻilush yoʻq.
Yurmoq-da, oldamoq-da koʻrulmas;
yolgʻuz koʻrunish,
soxta kulish yoʻq.
Yov shakli koʻzimdan koʻb uzoqda.
Doʻstlar esa undan-da yiroqda.
Shunday kechadan oʻrgulaman men!