Abdurauf Fitrat korpusi

Kuchsiz, titroq, oppoq, kichik tomchilar,
Turmay, tinmay tuproq uza yogʻadir.
Yel bizlarni, bilmam, nechun qamchilar?!
Koʻklarda ham ayozlikdan oqargʻan
Bir koʻz bormikim, yoshi
Bizning alam, oʻlim bilan sugʻorilgan
Yerimizning koʻchigiga oqadir.
Bu kichkina, uksuz, oppok bebaklar,
Ucha-ucha yetmay qolgʻan tilaklar
Eskan yelning qoʻllarigʻa oʻzini
Tashlab qoʻyar, borligini unutar.
Hech uzmayin yuqoridan koʻzini
Titrab-titrab qora yer uzra tushar!
Tushgach, butun tushkanlarday toptalar...
Tekkan yerin bilmay bosgʻan oyoqlar,
Pichratalar buning oppok betini.
Bosgan izin koʻrmay oʻtgan tuyoqlar,
Toptab-toptab, oh... aytolmam ketini...
Yana bir kun koʻk koʻkragini ochib,
Kula-kula bunlar sari boqgʻanda,
Yana bir kun qizlar kabi tabiat.
Qulogʻiga oltin halqa taqgʻanda,
Bunlar butun pichroqlardan ayrilib
Koʻklar sari qarab uchib ketadir.
Yana uchish, yana oʻyin, yana erk,
Oh... u kunlar!...
Shoʻr suvlardan chiqib kelgan bu maymun,
Tulki, ilon, shayton, aldovchi mal’un
Anglizlar!...
Hamda uning quyrugini tutkanlar!