Abdurauf Fitrat korpusi

Qardoshlarim, mana sizga bir oʻlka
Kim, topilmas yer yuzida singari.
Har yonida keng, yam-yashil uchmohlar
Jon suvindan yetishkandir gullari...
Ogʻochlari yashil kiyimlar kiygan
Evrilishar topingʻali tangriga.
Ogʻir, yuksak, koʻrkam, haybatli togʻlar oʻngdan,
Soʻldan...
Har yondan
Haq yoʻlida urushkuchi askardek,
Yasov tortib, koʻkrak kerib yuksalgan
Koʻkdan dahi oʻz haqqini istardek.
Tengizlardan qanot ochib tabiat
Quchoqlamish bu sevgili yovdusin.
Tangri dahi muzdan, suvdan ham togʻdan
Qurshatmishdir qoʻrgʻon qilib tegrasin
Kim, yovvoyi bir hayvon
Suqub qolmasun munga
Yirtqich tishin, tirnogʻin.
Bunda turdi har ulusning har sasi,
Butxonasi, oʻt uyasi, ka’basi, Ham munda oʻq yashadi.
Biroq bu kun, esizlarkim, bu oʻlka
Har tomondan talanmishdir yoʻlsizcha,
Madaniyat degan gʻarbli olbosti.
Boqing, buning koʻkragidan oʻq bosdi.
Qush boqish-la qarangiz,
Bunda bu kun nelar bor:
oʻtlar aro yonib turgʻan qishloqlar,
Xirmon boʻlib yoggʻan gavdalar jonsiz,
Oqmoqdadir qizil qondan ariqlar,
Tinch turgʻanlar talanadir omonsiz.
Toʻrt-besh yashar bir bolaning boshini,
Boqing, keskin qilich bilan kesmishlar,
Miglab turgan onasining boʻyniga Bir ip bilan osmishlar!...
Yangigina kelin boʻlgʻan bir qizning
Koʻkragini eri boʻlgan yigitning
Jonsiz yotgan gavdasi uzra qoʻyub
Nayza bilan teshmishlar!...
Xotinlarning pardasi,
Bolalarning yuragi,
Qarilarning gavdasi,
Yirtilgan,
Yorilgan,
Ezilgan!...
Kim bergan,
Bu ugʻurli oʻlkaga buncha oʻtni?
Kim toʻkkan
Bu muqaddas ishga buncha qonini?!
Bilmaysizmi?!