Abdurauf Fitrat korpusi

Bukun yigʻlab oʻtirmishdim, sen kelding,
Bir shoirning bir “soʻzi”ni soʻzlading,
Men u soʻzning ruhingdagi izlarin
Sening goʻzal koʻzlaringda oʻqidim.
Oʻqiduqcha, u izdan oʻzim uchun koʻb umidlar toʻqidim.
Umidsizcha yashay olmam, netayin.
Emish... Shoir sevgilisiga yozgʻan
Bir yozuvda qaygʻularini toʻkmish,
Soʻzlarining eng oxirida ondan
Ruhi uchun bir oz koʻmak istamish.
Bilasanmi? Shoir ishqning eng nozli,
Erka, injik yogʻdusidir, turolmas
Ma’shuqidan koʻrmagancha kulushli,
Marhamatli, chin sezguli bir koʻmak,
Mana shudir uning uchun bor tilak.
Shoir
Tabiatdan sirli, teran ma’nolar,
Tiriklik-chun ochiq, toʻgʻri, chin yoʻllar
Izlar — topar, oʻzi uchun saqlamas.
Unlarni
Yoz gulining yaprogʻidan toʻqilgan “Soʻz”lar ilan oʻrab bizga topshirar.
Shoir
Ishq bogʻining tentak, singirli, yongan,
Bulbulidir. Bashariyat dunyosin
Kichik, nozli qanoti uzra qoʻyar,
Koʻklar sari yuksaltkali talpinar.
Mana shuning oʻksuz, yoʻqsul koʻngluni
Koʻtarmak-chun, goʻzallarga tegishdir.
Kim ozgʻina qaragʻaylar, kulgaylar
Ingrab turgan jonini
Qoʻllagʻaylar, bir oz koʻmak etkaylar.