Abdurauf Fitrat korpusi

Yuragimning qalin, qizgʻin olovi-la qaynagʻan
Koʻz yoshlarim! Qaydasiz?!
Kunim kabi uzun, qora shu kechada kutib men
Yorishmadim sira sizga... Nega boʻyla qochasiz?!
Nechun meni sababsizcha unutdingiz — aytingiz?
Oʻtinamen... yalinamen, qochmangiz - qaytingiz!
Yana butun borligʻimning negizlari emirildi,
Umidimning koʻp chidamli teraklari yiqildi,
Xayolimning totli, chuchuk soatlari butunlay
Uzoqlashib ketdi mendan..! Toʻsib turar yoʻlimni
Umidsizlik qaygʻulari tongi otmas bir tunday,
oʻlim dahi qutqargʻali kelib tutmas qoʻlimni.
Kecha uning nur tengizi boʻlgʻan goʻzal manglayi
Tolgʻalanmish koʻrgach men...
Yer yuzida borligʻimni koʻrsatmakdan uyaldim.
Yutdim butun qaygʻularning, motamlarning ogʻusin.
Jon tortgusi boʻlgan koʻzi ogʻir, nozli suzilardi,
Bir oz burun chogʻir ichkan parilarga oʻxshardi.
Bilmam nechun oʻylardi..!
Ka’ba uzra aylangʻuvchi koʻgarchindek yuragim,
Soatlarcha shul koʻzlarning tegrasida aylandi.
Biroq u.
Menga sira boqmadi.
Yigʻladim, Kuldim, Yalindim — Tushundim:
Birtasi ham mizojiga yoqmadi.
Yigʻla, bir oz oʻksuzlangan tilagim:
Men ham senday baxtsizlikka tutundim,
Umidsizlik ora tushib yoʻqsul jonim oʻrtandi.