Abdurauf Fitrat korpusi

Bagʻrim yoniq, yuzim qora, koʻnglim siniq, boʻynim bukuk.
Sening ziyoratingga keldim, sultonim!
Ezilgan boshim, qisilgan vijdonim, kuygan qonim, oʻrtangan jonim uchun bu sagʻanangdan davo izlab keldim, xoqonim!
Yuz yillardan beri jafo koʻrub, gʻam chekib kelgan turkning qonli koʻz yoshlarin etaklaringga toʻkarga keldim.
Qorongʻuliklar ichra yogʻdusiz qolgan oʻzbek koʻzlari uchun tuprogʻingdan surma olgʻali keldim.
Nomusini bad kishilarning ayogʻlari ostinda koʻrib turklik qoni qaynagʻay, musulmonlik hamiyati toshgʻay, tamugʻ olovlari kabi sochragʻay.
Lekin oʻz kuchsizligin anglab qaytib oʻtirgan va qon yigʻlagan turkning holini aytarga keldim, xoqonim!
Ulugʻ xoqonim! Turklik sharafi talandi.
Turk uchun qoʻydigʻing davlat bitdi, turk ostiga qurdiring xoqonlik yogʻiygami ketdi.
Turkning nomusi, e’tibori, iymoni, vijdoni zolimlarning ayogʻlari ostinda qoldi.
Turkning yurti, ulogʻi, oʻchogʻi, Turoni yot qoʻllarga tushdi.
Turkning bilgisi, ongi, oʻylovi, ziyrakligi jaholat oʻljasigʻa ketdi.
Sening qilichnig bilan dunyo egasi boʻlgʻan turk tinchgina bir yotoq topolmay qoldi.
Sening kuching bilan dunyo xujrasi boʻlgan turk qarluq temurlariga kirdi.
Xoqonim! Turklikka xiyonat qilganlar turk boʻlsalar ham qonlarini oqizmoq sening muqaddas odatingdir, yotma, tur!
Sening omonatingga xiyonat qilganlarni ez, ur, oʻldur!
Sultonim! Bilaman, shu tobda sening u yuksak va ulugʻ ruhoniyating men kabi tuban ruhli va himmatsiz bir bolasining shu holigʻa gʻazabli kulub turubdir.
Bilaman, shu chogʻda sening toʻlqunli dengizlargʻa oʻxshagan yuraging men kabi yuraksiz bir oʻgʻlingning shu koʻrinishindan nafrat qiladir.
Chunki yuqorida aytdigim ishlarning hammasiga oʻzim sabab boʻldim, barchasini oʻzim qildim, Sening Turoningni oʻzim talatdim, Sening turkligingni oʻzim ezdirdim, Sening omonatlaringga xiyonat oʻzim qildim.
Men uch kunlik umrimni tinchgina yotib oʻtkazmoqchi boʻlmasa edim, shularning birortasi boʻlmas edi.
Men qoʻlimgʻa topshirdigʻing qilichni tashlab, cholgʻuni olmasa edim, Turonim talanmas edi!..
Men yolgʻiz qonli koʻz yoshlarimni bu sagʻanangga toʻkmak uchun emas, oʻz yoziqlarimni iqror etargʻa keldim, XOQONIM.
Meni qoʻyma!
Men yolgʻiz yoziqlarimni iqror etargʻa emas, Turongʻa berdigim zararlarni toʻlamoq uchun keldim, XOQONIM.
Mendan nafrat etma!
Ey arslonlar arsloni!
Menim yozuqlarimdan oʻt, Meni qoʻlimni tut, Belimni bogʻla, muqaddas fotihangni ber!
Sening dunyoga sigʻmagan gʻayratingga ont ichamanki, Turoning eski sharaf va ulugʻligʻini qaytarmasdan burun ayogʻlaringda oʻtirmasman.